تمامی حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به این لحظه می باشد

دسته ها :‌ دلنوشته , هنر و ادبیات

دنیای این روزای من

آدم‌ها كم و بيش مي‌توانند از بيشتر خواست‌هايشان بگذرند، از خواست‌هاي تن‌راحت‌تر و از خواست‌هاي روح سخت‌تر. اين گذشتن تنها دليل‌اش مي‌تواند به خاطر ديگران باشد؛ وجود دوستي، وجود شفقت در نهاد آدم‌هاي نازك، دليل اين گذشتن از خواست‌هاست.

 اما يك خواست هست، كه گذشتن از آن براي آدم‌ها آنقدر سخت است، آنقدر طاقت‌فرسا، كه محال مي‌شود، و آن گذشتن از خواست آرامش است. آدم‌ها حتي براي ديگران  از خواست‌هاي خود مي‌گذرند تا به آرامش و قرار برسند؛ اما خود آرامش، دليل و ذات فداكاري‌شان است. اينست كه از آرامش گذشتن، ناممكن‌شان مي‌شود.

درست اينجاست كه آدم‌هايي كه از آرامش مي‌گذرند براي ديگران، شكوهمند و درخشان مي‌شوند؛ آدم‌هاي نايابي كه حتي خواست آرامش را فداي كاهش رنج ديگران مي‌كنند. كم‌اند، اما هستند آنهايي كه آرامش مي‌دهند و شكوهمندي می‌يابند؛ آنها كه تنها كساني هستند كه به لذت رنج دست پيدا كرده‌اند، رنجي كه شكوهمندت مي‌كند. آنها اسطوره‌هاي من‌اند، بي‌كم و كاست.

2 دیدگاه 326 بازدید 19
آیا شما هم به نویسندگی علاقه دارید؟

۲ دیدگاه

۲ دیدگاه