تمامی حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به این لحظه می باشد

دسته ها :‌ هنر های تجسمی

نمایشگاه انفرادی علیرضا آسانلو

چون نوری که فاصله را هویدا می کند
نگاهی به «زن گار» نمایشگاه علیرضاآسانلو در گالری آریانا

انسان موضوع اصلی آثار علیرضا آسانلواست. نقاشی واقع گرا، با تجربیات متنوعدر خلق آثار مجسمه و نقاشی ، که در روندتولید اثرش، جزئیات پرتره و فیگور اهمیت فراوانی دارند. این مورد را می توان هم درنقاشی های کتاب رنگ و روغن او جست،هم در مجسمه هایی که از پرتره هایمشاهیر خلق کرده است. همین رویکرد رادر ورکشاپ نقاشی پرتره او از مشاهیرشاهد بوده ایم که چگونه با تسلط بر ارزشهای بصری، بر جزئیات مهمی از حالاتانسانی سوژه تاکید کرده است.
طراحی های قوی و جاندار با وجوه متفاوت یاز احساس های انسانی، بن مایه اصلی کليت هنر علیرضا آسانلو را سازمان داده است. پایه اصلی کارهای مجسمه و نقاشیاین هنرمند طراحی هایش هستند که انعطاف ذهن هنرمند را در رویارویی باانسان به تماشا می گذارد. نقاشی ها،مجسمه ها و طراحی های این هنرمند ازیک اتمسفر فکری پرده بر می دارند که درآن حالات فیگور و چهره، بیان احوالات انسان امروزی است که در پیچ و خم زیستن، پیچان و دردمند، و یا استوار وقدرتمند به نمایش درآمده اند.
در آثار متاخر این هنرمند، «زن» سوژه اصلی است و جزئیات، زیر انبوهی از لکه های درخشان رنگ پنهان شده اند تا کلیت فیگور، پیام رسان فحوای انسانی اثر باشدو به جای تاکید بر جزئیات زیباشناختیاندام، چارچوب معنایی اثر خود را به بیننده بشناساند. کارهایش، نمایشِ توأمانِ جسارت رنگ و هیجانِ خط است که در آنانسان مسئله ای برای نمایش زیور و تزئینو تجمل نیست، بلکه وفور رنگ، فوراناحساس است و تهییج خط، هجوم اندیشهاست در زیر لایه هايي از درد و رنج وسکون و سکوت.
شیوۀ رنگ گذاری اش، با بافت های متعدد،تاش های جسمیت دار و لایه های بسیار،این بار چون زنگاری بر پیکره های انسانیخودنمایی می کند. ولی کارهایش در اوجهیجان، با سکوت همراهند. لحظه ای ازهست و نیست آدمی در میان انبوهی ازاندوه و تنهایی و رنج، با سکوتی که در آنفقط رنگ ها هستند که فریاد می زنند. ضربه قلم ها، همچون شلاقی پوست رادریده اند. قلم مو اینجا تازیانه ای است که پوستۀ رنگ را پوست کنده است و رَدِ رنج رازیر آستر زیباییِ رنگ، هویدا کرده است. آدمی اینجا جان دارد، درد می کشد و رنگها در تاریکی بکگراند، توانِ پنهان کردن ذات آدمی را ندارند. که در تاریکی هم میشود زخم را پیدا کرد، برای دیدن زخم نیازی به روشنایی نیست.
در مجسمه ها هم، تن های رنجور، با بُرشهایی عمیق و ضربه هایی کاری، تجسمعینی زخم هایی هولناک و کاهنده هستند. تاش های رنگ جای خود را به عمق ضربه هایی داده اند که به جای پوشاندن، عریان می کند. این بار در فضای آتلیه، ضربه زدن هنرمند و کَندن متریال و کاستنش، داغ کردن و شکل دادن فلز، همگی جسمی را به خاطر می آورد که در نشیب راه زندگی، دردرا با عمق جانش لمس کرده است.

0 دیدگاه 196 بازدید 11
آیا شما هم به نویسندگی علاقه دارید؟

دیدگاهی ثبت نشده است.

دیدگاهی ثبت نشده است.