تمامی حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به این لحظه می باشد

دسته ها :‌ دلنوشته , لحظه های خودمونی , هنر و ادبیات

چای کیسه‌ای

دوستی با بعضی آدم‌ها مثل نوشیدن «چای کیسه‌»‌ای‌ست. هول هولکی و دم دستی، برای رفع تکلیف؛ اما خستگی‌ات را رفع نمی‌کنند. خاطره نمی‌شوند.

دوستی با بعضی آدمها مثل خوردن «چای خارجی» است، پر از رنگ و بو.

این دوستی‌ها جان می‌دهند برای خاطره‌های دمِ دستی … این چای خارجی را می‌ریزی در فنجان، می‌نشینی با شکلات فندقی می‌خوری و فکر می‌کنی خوشحال‌ترین آدم روی زمینی. فقط نمی‌دانی چرا باقی چای که مانده در فنجان بعد از یکی دو ساعت می‌شود رنگ قیر … سیاه.

دوستی با بعضی آدم‌ها مثل نوشیدن «چای سرگل لاهیجان» است. باید نرم دم بکشد؛ باید انتظارش را بکشی؛ باید برای عطر و رنگش منتظر بمانی؛ باید صبر کنی؛ آرام باشی و مقدماتش را فراهم کنی.

باید آن را بریزی در یک استکان کوچک کمر باریک، خوب نگاهش کنی.

عطر ملایمش را احساس کنی و آهسته، جرعه جرعه بنوشی‌اش و زندگی کنی …

0 دیدگاه 167 بازدید 4
آیا شما هم به نویسندگی علاقه دارید؟

دیدگاهی ثبت نشده است.

دیدگاهی ثبت نشده است.