تمامی حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به این لحظه می باشد

دسته ها :‌ دلنوشته , هنر و ادبیات

این کاروان معطل ما نخواهند ماند

چه بسیار سخن‌ها که ناگفته می‌ماند، چرا که آنها را به هنگام نگفته‌ایم.

چه بسیار لبخندها که یک روز می‌بایست به چشمان ملتمس کودکی پیشکش کنیم، که نکردیم و خشکید برای ابد.

چه بسا گریه‌های به هنگام،

چه بسا فریادهای اعتراض به هنگام،

چه بسا رزم‌های به هنگام،

چه بسا به هنگام‌ها که بی‌هنگام شد، و دیگر به کار نیامد و پوسید و غبار شد و در نبش قبر گذشته‌ها نیز استخوان‌های پوک آن یافته نشد که نشد؛ اما حسرتش ماند که ماند.

دیر نباید کرد،

این کاروان معطل من و تو نخواهد ماند.

0 دیدگاه 71 بازدید 2
آیا شما هم به نویسندگی علاقه دارید؟

دیدگاهی ثبت نشده است.

دیدگاهی ثبت نشده است.